Çağrı Gelişim & Danışmanlık

Gurdjieff ve Dördüncü Yol - Ouspensky

2010-06-05T06:49:00.000-07:00

İnsanlar uyumaktadırlar ve bunu kabul etmezler. Bütün insanlar sadece makinedirler, bütün faaliyetleri mekaniktir. Psikoloji insanlarla ilgilidir, makinelerin incelenmesi için psikoloji değil mekanik bilimi gerekir. Bir makine kendini tanıyamaz, tanıdığında makine olmaktan çıkar. İnsan hareketlerinden sorumludur, makine değildir.

İnsanın başlıca yanılgısı, yapmaya muktedir olduğuna dair inancıdır. Ancak bunu insanlara söylediğinizde inanmayacaklardır ve onlara düşmanca ve nahoş gelecektir. Özellikle de gerçek olduğu için düşmanca gelir. Herkes hiç bir şeyin yapılması gerektiği gibi yapılmadığını iddia eder. Aslında her şey yapılabileceği tek şekilde yapılmaktadır, eğer tek bir şey değiştirilebilseydi her şey buna bağlı olarak farklı olabilirdi. Her şey başka şeylerle bağlantılıdır.

İnsan birçok BEN sahibidir. Her insanın içinde 5–6 bazen daha çok ama sınırlı sayıda BEN vardır. Bunlardan her biri yönetimi ele aldığında kendinin asıl BEN olduğunu yani EFENDİ olduğunu sanır ve diğer benlere ait en ufak bilgisi olmaz. İnsanda bu BEN değişimlerini kontrol edecek hiç bir şey yoktur. İnsan&makine bu durumu fark etmemekte, bilmemektedir. Benler, rastlantıların gücü ile veya mekanik olan dış dürtüler tarafından yaratılmışlardır.

Eğitim, taklit, okuma, dinin uyuşturuculuğu, sınıflar, gelenekler, yeni sloganların cazibesi dış tesirlerdendir. İnsanın bireyselliği yoktur, bir tek büyük BEN sahibi değildir, birçok kendini ben sanan benlere bölünmüştür. Her bir küçük ben kendini BÜTÜN adına çağırmaya yetkilidir; anlaşmaya, anlaşmamaya, söz vermeye, kararlar almaya muktedir ki, sonradan bütün diğer benler bunların sonuçlarıyla uğraşmak zorunda kalacaklardır. Her küçük ben'in imzaladığı çeklerin ve akitlerin sorumluluğunu yüklenecek olması, insanın yani Bütün'ün trajedisidir.

Çoğu zaman insanın ömrü küçük tesadüfî benlerin imzaladığı akitlerin gereğini yerine getirmek yükümlülüğü ile geçer. Her insanın sınırlı "rol" repertuarı vardır ve bunun dışında bir role zorlandığında kendini kısa sürede huzursuz ve rahatsız hisseder ve kendi repertuarındaki herhangi bir role dönmek için büyük çaba harcar. Döndüğünde gerilim biter ve rahatlık (uyuma hali) başlar. İnsan repertuarı dışındayken "üşür, utanır ve herkesten kaçmak ister." Burada SEÇİM zorunluluğu gelir! İnsan rahatı mı seçecektir yoksa kendi üzerinde çalışıp huzursuzluğu mu?

İnsan hapishanededir ancak bunun farkında değildir. Farkına varan her aklı başında kişi hapishaneden kaçmak ister, kaçmak için tünel kazmak lazımdır. Bunun dört gerekli şartı vardır; a) Özgür olmadığını, hapishanede olduğunu kabul etmek. b) Evvelce hapishaneden kaçabilmiş kimselerden yardım almak. c) Kaçış organizasyonu asla tek kişi olarak gerçekleştirilemez. Bir grup çalışması elzemdir. d) Büyük bir çalışma ve çaba gereklidir : "belirli bir amaca yönelik şuurlu çabalar"

İnsan yeterince yöntemli ve kararlı ise bir alışkanlığını değiştirebilir. Ancak; Bir kimse kendi üzerinde çalışıyorsa o kimse mümkün olabilecek ek değişiklikleri hesaba katmalı ve bunları önceden düşünmelidir. (Kendi üzerinizde değişikliğe muvaffak olduğunuz her husus, değişmesini belki de arzu etmediğiniz alışkanlık ya da karakter özelliklerinizi etkiler ve siz farkına varmadan devreden çıkar ya da beklemedikleriniz devreye girer.) Ya da! Değişmek isteyen fazlalıklarını "terk" etmelidir.

İnsanların feda etmeleri gereken en önemli şey "ıstıraplarıdır". İnsan öyle yapılmıştır ki; ıstıraba olduğu kadar asla başka şeye o kadar çok bağımlı değildir. Zevklerden daha kolay feragat edilir. Istırap olmadan bir şey kazanılmaz ama ayni zamanda insan ıstırabını feda ederek işe başlamalıdır. Kaynaşma ve içsel birlik (vahdet); sürtüşme ile "evet" ve "hayır" arasındaki mücadele ile elde edilir. (evet ya da hayır seçeneklerinden biri doğru cevap değildir, mücadele doğru yolda oluşun işaretidir.) Ancak bu mücadele yanlış bir taban üzerinde cereyan edebilir ve bu yanlış ve natamam bir kristalizasyondur. Bu insan daha fazla gelişme imkânına sahip olamayacaktır.

Gelişme imkanını yeniden sağlamak için o insan tekrar eritilmelidir; bu ise sadece korkunç ıstırap ile mümkündür. Evet ve hayır arasındaki mücadele "hemen değerli bir şeyi feda etmekle" başlatılabilir. Bununla beraber sonsuza kadar değil! Kristalizasyon elde edildikten sonra "feragatler, mahrumiyetler ve feda etmeler" artık gerekmez. Bundan sonra insan neyi isterse ona sahip olabilir. Artık onun için yasalar yoktur, o kendi başına bir yasadır. Yollar (tekâmüle giden), gündelik hayatın karşısında olup başka ilkelere ve yasalara dayanmaktadır.

Dördüncü yolda imana gerek yoktur, aksine her çeşit iman dördüncü yolun karşısındadır. Yolu arayan insan, yolu bilen ilk insana rastladığı ana "ilk eşik" ya da ilk adım denir. İlk eşikten itibaren "merdiven" başlar. Merdiven süresince kişi her şeyden; yoldan, rehberden ve kendinden şüphelidir, hiç bir şey sabit değildir. Bazen aşağılara düşer ve yeniden başlaması gerekebilir. Fakat son basamağı geçtiği anda yola girdiğinde rehbere karşı şüpheleri ortadan kalkar ama aslında ona ihtiyacı eskisinden çok azalır. Birçok bakımdan bağımsız olur ve nereye gittiğini bilebilir. Çalışmasının sonuçlarını artık kolaylıkla kaybedemez. Yolu terk etse bile başladığı yere dönmeyecektir.

Dördüncü yolda merdiveni çıkmak için koşul; İnsanın kendi yerine bir başkasını yerleştirmeden bir üst basamağa geçemeyeceğidir. Böylece insan yükseldikçe kendini izleyenlere daha da bağımlı olur. Onlar durursa O da durur. Öğrenci ne derece yüksekse, öğretmen de o derece yüksek olabilir. Aslında öğrenci öğretmenin seviyesini hiç göremez ve ne derece aşağıda iseler o derece yüksek bir öğretmen isterler.(Genellikle insanın kendisi beş para etmediği halde İsa'nın öğretmenliğinden başkasını istemez.) daha aşağısına razı değildir. Öğretmen ve öğrenci birbirine muhtaçtır. İnsan aldığını derhal vermelidir, ancak bu şekilde daha fazlasını alabilir. Aksi halde kendisine verilmiş olanda ondan alınacaktır.

Sübjektif yol, okul yolundan geçer. Objektif yol, sade vatandaşın yoludur. Onlarda tekâmül eder, ne var ki onların yolu çok gereksiz tekrarla dolu olarak çok uzun olabilir. Kendi kendini inceleme, kendini bilmeye götüren çalışma veya yoldur. Bilgi herkesin yolu olamaz ve çoğunluğa mal edilemez. Kanun böyledir. Bilgi de maddedir ve daima sınırlıdır. Eğer bilgi madde ise; "Belli bir yerde ve belli bir zamanda belirli miktarda mevcut demektir. Belli bir devre süresince örneğin 100 yıl boyunca insanlığın tasarrufunda belirli miktarda bilgi vardır.

Bilgi ve varlık seviyeleri dengeli olmalıdır; insanın gelişmesinin üzerinde cereyan ettiği iki çizgi vardır: "bilgi" ve "varlık" çizgileri. Doğru tekâmülde her iki çizgi birbirlerine paralel olarak, birbirlerine yardımcı olarak gelişirler. Bunlardan biri daha uzun olursa insanın gelişmesi yanlış olur; er ya da geç gelişme durur. Eğer bilgi varlığı aşarsa, o insan bilir ama yapma gücüne sahip değildir. Bu yararsız bilgidir. Varlık bilgiyi aşarsa, o insanın yapma gücü vardır ama neyi yapacağını bilemez. Kazandığı varlık gayesiz hale gelir ve onu kazanmak için gösterdiği çabaların yararsız olduğu görülür.

Bilgi başka şeydir anlama başka şeydir. Anlama bilginin varlık ile ilişkisine bağımlıdır. Anlama, bilgi ve varlığın bileşkesidir. İnsan sadece kendini incelemenin ve müşahedenin değil fakat kendisini değiştirmek amacıyla kendi üzerinde çalışmanın gerekli olduğunu anlamalı "her şeyi bir bütün halinde BAŞKALARININ ONU GÖRDÜĞÜ GİBİ kendisini bütünüyle görmelidir." Bu amaçla insan, hayatının farklı anlarına, farklı duygusal durumlarına ait kendisinin "mental fotoğraflarını" çekmeyi öğrenmelidir. Eğer bir insan bir şeyi hatırlarsa onun için hatırlanması daha önemli olan diğer on şeyi unutur. Ve özellikle kendisi ile ilgili olan şeyleri, belki evvelce çektiği o "mental fotoğrafları" kolaylıkla unutur.

Dünyada cereyan eden büyük çaplı her olay dışardan yönetilir; Ya tesirlerin rastlantı eseri olan bileşimleri veya genel kozmik kanunlar tarafından yönetilir. İnsanların her şeyden çok sessizlikten korktukları, konuşma eğilimimizin kendini savunmadan kaynaklandığını ve daima bir şeyleri görmekten, kendine bir şeyleri itiraf etmekten kaçınma temeline dayandığı açıkça görülmelidir. Gerçek sanatta rastlantı eseri olan hiç bir şey yoktur. Gerçek sanat matematiktir. Ondaki her şey hesaplıdır ve önceden bilinebilir. Sanatkâr, vermek istediğini bilir ve anlar; Eseri, ayni seviyedeki insanlar üzerinde daima ve matematiksel bir kesinlikle bir ve aynı izlenimi doğuracaktır.

İnsanlara yardımcı olmak için, kişi önce kendine yardımcı olmayı öğrenmelidir. Pek çok insan başkalarına yardım etme düşünce ve duygularına, sadece tembellikten dolayı kapılmaktadır. Onlar kendileri üzerinde çalışamayacak kadar tembeldirler ve ayni zamanda başkalarına yardım etmeye muktedir olmak onlara büyük zevk vermektedir. "kendi kendine samimiyetsizlik"

İnsan hak etmeden haz elde ederse, insanın bunu muhafaza edememesi ve bu hazzın ıstıraba dönüşmesi sebebiyle gereklidir. Ama bütün mesele, hazzı elde edebilmek ve onu muhafaza edebilmektir. Bunu yapabilen bir kimse için öğrenecek hiç bir şey yoktur. Ancak bu yol ıstıraptan geçer. Hazdan istifade edeceğini sanan kimse çok yanılır ve eğer kendisine karşı samimi olabilirse, bunu göreceği an gelecektir. Duygular alanındaki vicdan kavramı, düşünce alanındaki şuur kavramının muadilidir.

Âlemin ve insanın böyle paralel biçimde incelenmeleri, öğrenciye, her şeyin temeldeki birliğini gösterecek ve onun farklı düzenlerin fenomenlerinde analojiler bulmasına yardım edecektir. Gerek âlemde, gerekse insandaki bütün süreçleri yöneten temel kanunların sayısı çok azdır. Az sayıdaki basit kuvvetlerin farklı sayısal bileşimleri, olayların görünen çeşitliliğini yaratmaktadır.

Evrenin mekaniğini anlamak için, karmaşık fenomenleri, bu basit kuvvetlerle çözümlemek gerekmektedir. Sübjektif insan için kötülüğün hiç mevcut olmadığı, sadece farklı iyilik kavramlarının var olduğu söylenebilir. "Hiç kimse herhangi bir şeyi kasıtlı olarak kötülük için, kötülük olsun diye yapmaz." Herkes iyilik uğruna, onu anlayışına göre hareket eder. Fakat iyiliği farklı şekillerde anlar.

Uyanma, insanın hiç bir yere varamayacağını ve nereye gideceğini bilmediğini idrak etmesiyle başlar. Birliğin çokluğa dönüşüm kanunlarını incelemeden önce, bütün evrenlerin tüm çeşitlilikleri veya birlikleri içerisinde bütün olayları yaratan temel kanunu incelemeliyiz. Bu, "Üç prensip" ya da "Üç kuvvet" kanunudur. Bu kanun, hangi mikyasta olursa olsun, hangi âlemde cereyan ederse etsin, molekül seviyesindeki olaylardan kozmik olaylara kadar, farklı ve birbirlerine karşı "Üç kuvvetin bileşimi ve karşılaşmasıdır." İlk kuvvete aktif veya müspet, ikinciye pasif ya da negatif, üçüncüye ise etkisiz kılan kuvvet denilebilir.

İlk iki kuvvet çağdaş düşüncenin bildiği kanunlardır. Fakat genelde üçüncü kuvvet müşahedeyi ve anlayışı yöneltmek için kolayca ulaşılabilir değildir. Bunun nedeni, insanın mutat psikolojik faaliyetinin fonksiyonel sınırlanmasında ve olaylar dünyasına ait algımızın temel kategorilerinde, yani "mekân" duygumuzda ve söz konusu sınırlamalar sonucunda doğan "zaman" duygumuzda aranmalıdır. Üçüncü kuvvet, gerçek âlemin malıdır. Müşahedemize giren sübjektif âlem veya olaylar âlemi, sadece nispi olarak gerçektir, her halde tamam değildir.

Evrenin bundan sonraki temel kanunu yedi kanunu veya oktavlar kanunudur. Bu kanunun anlamını kavramak için, evreni titreşimlerden meydana gelmiş olarak kabul etmek gerekir. Bu titreşimler, evreni oluşturan maddenin, en incesinden en kabasına kadar, bütün çeşit, safha ve yoğunluklarında faaliyet göstermektedir. Çeşitli kaynaklardan çıkmakta ve birbirleriyle kesişerek, çarpışarak, güçlendirip, zayıflatarak, durdurarak çeşitli yönlerde ilerlemektedirler. (Hoca burada sanırım Kuantum fiziği yani dalga/parçacık fonksiyonunu tarif etmektedir.) Fiziğin temel görüşlerinden birisi "Titreşimlerin sürekliliğidir". Bu konuda kadim bilginin görüşü farklıdır; Zira kadim bilgi, titreşimler anlayışının temeline "Titreşimlerin süreksizliği" ilkesini yerleştirmiştir.

Eğer oktavlar kanunun bütün anlamını kavrayabilirsek, bu, bize bütün hayatın, tarafımızdan müşahede edilen evrenin tüm fenomenlerin yeni bir açıklamasını verir. Bu kanun, doğada niçin doğru çizgiler bulunmadığını, niçin düşünemediğimizi ya da yapmaya muktedir olamadığımızı, niçin bize ait her şeyin düşünüldüğünü, niçin bizimle ilgili her şeyin varit olduğunu ve niçin genellikle istediğimize ve beklediğimize zıt bir yönde cereyan ettiğini açıklar. Bütün bunlar, 'entervallerin' açık ve dolaysız sonuçları, ya da titreşimlerin gelişmesindeki gecikmelerdir. Titreşimlerin gecikmeleri anında kesinlikle olan nedir? Asıl istikametten bir sapma meydana gelir. Oktav önce doğru istikamette ilerlemeye başlar;

Oktavlar Kanununun yardımı ile şeylerin ilerlemelerini, yön değiştirmelerini her şeyde müşahede edebiliriz. Belli bir enerjik veya güçlü duygu ya da doğru anlayış devresinden sonra, bir tepki oluşur, çalışma sıkıcı ve yorucu hale gelir. Duyguda yorgunluk ve ilgisizlik anları belirir, doğru düşünme yerine, uzlaşma yoluna gitme çabaları, baskı ve güç sorunlardan kaçış başlar. Fakat çizgi şimdi ayni istikamette değil ama gelişmeye devam etmektedir. Çalışma mekanikleşmekte, duygu gittikçe zayıflamakta, günün genel olayları seviyesine inmektedir. Sonra tekrar duruş ve farklı ilerleme, kırgınlık, nefret, önemsememe gibi ayni düşünce ve duygular arasında dönüp durur. Ve bulunmuş olan çıkış yolu giderek daha ve daha kaybolur.(bilim, sanat, felsefe, din ve fertlerin günlük faaliyetlerinde ayni şeyleri kolayca görmek mümkündür)

Şayet oktav arası titreşimlerin azaldığı anlarda ilave şoklar yaratılabilirse doğru, yön değiştirmeden devam edebilir. Herhangi bir yerden kendiliklerinden gerekli anlarda gelen tesadüfî 'şoklar' ümitleri ile avunmak, doğaldır ki mümkün değildir. Böyle bir durumda, insana iç eğilimlerine 'inançlarına ve eğilimlerine ters düşse bile' yel nereden eserse oraya gitme, 'nehrin akışı içinde yüzme' ya da başarısızlığı ile kendini uzlaştırarak yeniden yapmaya başlama seçeneği kalmaktadır. Veya faaliyetinin bütün çizgilerinde 'entervallerin' zamanını tanımayı ve 'ilave şokları' yaratmayı, diğer bir ifade ile kozmik kuvvetlerin gerekli anlarda, 'ilave şokları' yaratmada faydalandıkları yöntemi kendi faaliyetlerine uygulamayı öğrenebilir.

2010-06-05T04:09:00.001-07:00

DİNGİN BİR BİREYİN PORTRESİ

2010-04-21T05:54:00.000-07:00

Tum Hatali alanlarini yok etmis bir bireyin portresi :

1- Bu insanlar, yasamın her yonunu severler, sikayet etmekle ya da olaylarin daha degisik olmasini istemekle vakit kaybetmezler.
2- Bagımsizliklarina cok düskundurler.Aileye guclu bir sevgi ve baglilik duymalarina ragmen, iliskilerinde bagimsiz olmaya ozen gosterirler.
3- Sevgi anlayisları, sevdiklerine hicbir degeri zorla kabul ettirmemeyi gerektirir.
4- Onay aramak gereksinimleri yoktur.Övgü ve odul talep etmezler.
5- Cok acık ve durust konusurlar,cunku vermek istedikleri mesajlari, baskalarini memnun etmek icin dikkatli sozcukler arkasina gizlemezler.
6- Gulmeyi ve baskalarini guldurmeyi iyi bilirler.
7- Kendilerini sikayet etmeden kabullenirler.Fiziksel benliklerini, sahteliklerle gizlemezler.
8- Dogal yasami takdir ederler.Baskalarina eglenceli gelmeyen seylerden zevk alma yetenekleri vardir.Gun batimini izlemek, ya da kirlarda kucuk bir gezinti yapabilmek, dogum yapan bir kediyi izlemek onlar icin mükemmel birseydir ve sükran duyarlar.
9-Baska insanlari çok iyi anlarlar ve asla sasirip sok olmazlar.
10-Gereksiz kavgalarda asla taraf olmazlar.
11-Hastalik hastasi degildirler.
12- Durustturler, asla yalan soylemezler,olaylari carpitmazlar.
13- Insanlar hakkinda konusmaz, insanlarla konusurlar.
14-Titizlik ya da düzenlilik gibi dertleri yoktur, verimli yasamaya bakarlar.Organizasyon nevrozundan bagimsiz olduklari icin yaraticidirlar.
15- Bu insanlarin muthis bir enerjileri vardir. Enerjileri dogaustu degildir, yalnizca yasami ve yasamdaki aktiviteleri sevmelerinin bir sonucudur.
16- Siddetli bir merak duygusuna sahiptirler. Hep arastirir, yasamlarinin her anini kavramak isterler. Her insan, her varlik ve her olay, daha cok ogrenmek icin bir firsattir.
17- Basarisiz olmaktan korkmazlar, hatta onu sevincle kabul ederler. Bu insanlar, kendilerine zarar verecek duygulari yok etme ve kendilerine verdikleri degeri artıracak olanlari doya doya yasama yetenegine sahiptirler.
18-Bu mutlu insanlar, asla kendilerini savunma gereksinimi duymazlar. Basitce 'hersey yolunda, biz yalnizca farkliyiz. Anlasmak zorunda degiliz' derler. Bir tartismayi, kazanma ve karsisindakini konumunun yanlisligina ikna etme gereksinimi duymadan, burada keserler.
19- Degerleri dar degildir. Kendilerini tüm insan irkinin bir parcasi olarak gorurler. Daha cok düsman oldurmekten sevinc duymazlar.
20- Kahramanlari ya da putlastirdiklari insanlari yoktur.Herkesi insan olarak gorur ve hickimseyi kendilerinden onemli konuma getirmezler.
21- Baskalarinin yeteneksizligi nedeni ile kazanmak yerine,zaferi kendi cabalari ile elde etmeyi yeglerler.
22- Komsularinin ne yaptigini farketmezler,cunku varolmakla mesguldurler.
23- En onemlisi bu insanlar 'KENDİLERİNİ SEVERLER'. Kendilerine acimak, kendilerini reddetmek, kendilerine ofkelenmek icin zamanlari yoktur.Elbette sorunlari vardir,ama sorunlarin onlari duygusal paralizasyona goturmesine izin vermezler.Tokezleyip dustuklerinde, tekrar ayaga kalkar ve sizlanmadan yasamaya devam ederler.

Hatali alanlardan bagimsiz insanlar, mutlulugu kovalamazlar, sadece yasarlar ve mutluluk onlari bulur..Gercekten nadir bulunan insanlardir, onlar icin hergun mukemmeldir.....

Kaynak : Hatalı Alanlarımız - Dr. Wayne W. Dyer

Zihninizi Arındırın

2010-03-27T07:03:00.000-07:00

Zihninizi ArındırınBilgisayarlar gereksiz ve işe yaramayan bilgilerle zamanla doluyorlar ve bu da yavaşlamalarına neden oluyor. Hatta öyle ki sistemi çökertiyorlar ve bilgisayarın artık bir süre sonra çalışmamasına neden oluyorlar. Aynı şey zihnimiz için de geçerlidir. Bu nedenle nasıl bilgisayardaki programları zaman zaman temizleyip işe yaramayanları siliyor ve yenilerine yer açıyorsak, aynı şeyi zihnimiz için de yapmamız gerekiyor. Sadece tek sorun Zihninizi arındırma yazılım programının ve el kitapçığının olmamasıdır!
Aşağıda, yaşamınızı zorlaştıran ve sisteminizi zaman zaman çökerten virüslerden nasıl arındıracağınıza dair birkaç öneri bulabilirsiniz.

1. Zihninizi İyi Tanıyın – Sisteminizi Tanıyın

Zihninizi iyi tanımamak bilgisayarınızın hangi programı kullandığını bilmemeye benzer. Bilgisayarınızın hangi programı kullandığını bilmezseniz gerekli olan şeyleri bilgisayarınıza ekleyemezsiniz ve bu da çalışmamasına neden olacaktır. Zihninizi tanımak da hangi değerlere göre yaşadığınızı bilmektir. Değerlerinizin hepsini bilmiyor olabilirsiniz ama bazılarını kesinlikle biliyorsunuz. Mesela sevdiklerinize yalan söyler misiniz? Muhtemelen söylemezsiniz bu da değerlerinizden birinin dürüstlük olduğunun göstergesidir. Değerleriniz üzerinde çalışarak zamanla onları tek tek geliştirebilirsiniz.

2.İnançlarınız Üzerinde Odaklanın – Sistem Programını Öğrenin

Bazı inançlarınızın kullanım tarihi geçti mi? Kendiniz ve dünyanız hakkındaki inançlarınız sürekli değişiyor. Bu değişimi hızlandırıp hayatınızda daha güzel ve olumlu şeylere doğru yol almak istiyorsanız inançlarınıza göz atın ve onları yenileyin. İnançlarınız aynen bilgisayarınızın içindeki program gibidirler. Onların orada olduğunu biliyorsunuz ama her yönüyle kullanmamış olabilirsiniz. Mesela Photoshop programınız var ancak sadece belirli şeyleri yapmak için kullanıyorsunuzdur o programı. Halbuki bu programı iyice araştırıp bakacak olursanız, yapabileceğiniz inanılmaz şeyler olduğunu göreceksiniz. Aynı şey inançlarınız için de geçerlidir. İyi bir sesiniz olduğunu biliyorsunuzdur belki ama eski inançlarınıza takılıp kaldığınız için bu özelliğinizin ortaya çıkmasına engel oluyorsunuz. Bize artık hiç hizmet etmeyen inançlarımız da vardır ki onlardan kurtulmamız gerekir. Onlardan kurtulup yerine yeni inançları getirmemiz gerekir.

3.Eski Hatıralardan Kurtulmak – Eski Dosyaları Silmek

Size zarar veren hatıralarınızdan kurtulmak yapabileceğiniz en iyi şeydir. Söylemesi kolay ancak yapması zor olabilir bazen. Bazı insanlar hayatlarının çoğunu terapi görerek geçirirler sırf çocukluklarında olan bitenin ne olduğunu bulabilmek için. Neden? Kendinizi kötü hissetmenizi sağlayan şeyi ispat eden bir şey bulmak için. Bu aynen bilgisayarınızda hiç işinize yaramayan dosyaları her gün açıp bakmanıza benzer. Sil düğmesine basma vakti geldi.

4.Kendinize Zaman Ayırın – E-mail, messenger,facebook’u kapatın

Hayatımız yapmamız gereken 1001 şeyle dolu. Ailemiz, çocuklarımız, işimiz, eşlerimiz
ve arkadaşlarımız. Bazen her şeyden kaçmak lazım kendimize olabilmek için. Aynen bilgisayarınızı açıp mailinize girmek istediğinizde chat yapmak için tanıdıklarınızın size mesaj atarak onlarla konuşmanızı istemeleri gibi. Her şeyi kapatın ve çıkın. Kendimizle geçirdiğimiz her an pilimizin şarj olmasına yardımcı olur.

5. Yeni Alışkanlıklar Edinin – Programınızın Yeni Versiyonunu Alın

Sürekli aynı şeyleri yapıp aynı sonuçları alırsak, alışkanlıklarımız da eskiyecektir. İçimizdeki potansiyeli keşfedebilmek ve yeniliklere yol alabilmek için eskilerden kurtulmamız lazım. Alışkanlıklarınızdan biri kilo aldıktan sonra spor yapmaksa o zaman bu alışkanlığı ele almanız gerekir. Böylece yeni bir alışkanlık geliştirerek hem kilo almaktan kurtulmuş hem de rahat olacaksınız.
6. Zihninizi Zinde Tutun – Yeni Yazılımlar Öğrenin
Zihnimiz durmadan aynı sıkıcı şeylerle uğraşmaktan sıkılabilir. Bu durumdan sıkılır ve azla yetinmeye başlarız. Sürekli yeni şeyler öğrenirsek bunu engellemiş oluruz.Bunu yaparak zihnimizi zinde tutar ve kendimizi yenilemiş oluruz.

7. Yükleri İndirmek – Eski Kullanıcıları Silin

Acı gerçek şu ki yaşamımızda bize yük olan ve ilerlememizi engelleyen bir çok kişi var. Onlar olmasa muhtemelen daha hızlı ilerleyip hayatımızı renklendireceğiz. Ancak, bize zarar verdiklerini bile bile hala onlarla gerek zorunluluk gerek suçluluk duygusu veya acıma nedeniyle iletişim içindeyiz. Neden her ne olursa olusun, yaşamınızda sizi aşağıya çeken negatif kişiler varsa, onlarla vedalaşmanın vakti geldi. Bilgisayarınızdan eski kullanıcıları silin ve onların bilgisayarınıza ulaşmalarını engelleyin. Onlar kendi yollarına, siz kendi yolunuza devam edin. Buna yaşamak denir, ve emin olun ki kendinizi çok daha iyi hissedeceksiniz.

8. Zihninizi Şarj Edin – Bilgisayarınızı Uyku Moduna Getirin

Bilgi çağında yaşıyoruz ve öğrendiklerimizin aşırı yüklemeden dolayı zihnimizi çökertmemesi için onu şarj etmemiz lazım. Bunu yapmanın en iyi yollarından biri meditasyondur. Her gün 20-40 dakikalık meditasyon sizi daha enerjik, üretken ve yaratıcı yapacaktır. Bazı kişiler bu vakti ayıramayacaklarını söylerler. Ancak unutuyorlar ki 40 dakikalık meditasyon sayesinde zihinlerini şarj etmiş olacaklarından , gün boyunca daha hızlı düşünecekler ve zaman kazanacaklardır.

9. Düşünce Yeteneklerini Geliştirmek – Bilgisayarınız Hangi Dili Kullanıyor?

Bilgisayar programları sürekli değişiyor. Eski programları kullanıyor olsak ne kadar ilerlerdik? Düşünce yeteneğimiz birbirimizle iletişim içinde olabilmemiz için son derece önemlidir. Bu nedenle düşünce yeteneğimizi geliştirmemiz lazım. Bunu felsefe konularını okuyarak yapabilmeniz mümkün.

Steve Aitchison
Çeviri : Çimen SEvanç

DUYURU: 13 MART LOUISE HAY ATÖLYE ÇALIŞMASI-BODRUM

2010-03-05T04:19:00.000-08:00

“Hayatınızı ya hiç mucize yokmuş gibi ya da her şey mucizeymiş gibi yaşayabilirsiniz.” Albert Einstein

2010-03-05T03:08:00.000-08:00

Birçoğumuz ya geçmişin hayallerine dalarak ya da henüz burada olmayan geleceği bekleyerek geçiririz günlerimizi. “Mükemmel hayatımızın” bir an önce başlayabilmesi için bütün arzularımızın gerçekleşmesini dört gözle bekleriz. Her gün daha iyi, daha farklı yenilikler için çabalayıp dururuz. Bunu yaparken de hayatımızda doğru giden şeylere değil, hep eksikliğini duyduğumuz şeylere odaklanırız. Sürekli sağlığımızdan, eşlerimizden, işimizden (veya işsizlikten!) maddi zorluklardan, hükümetten ve daha buna benzer birçok şeyden şikayet edip dururuz. Takılmış bir plak gibi “böyle olmamalı” perspektifinde dönüp dururuz. Bu perspektife değişim amaçlı kısa bir süreliğine girmiş olmak kabul edilir de, çakılıp kalmak ve bir ömür orada geçirmek pek hoş olmasa gerek.

Geçenlerde geciken ödemelerimden dolayı “böyle olmamalı” perspektifinde, Oprah Winfrey’in programına katılmış olan yaşlı bir bayanı izlerken boğazım düğümlendi ve gözümden yaşlar akmaya başladı. Hayır, ödemelerimi yapamadığım için değil, bu perspektife bu kadar basit bir nedenden dolayı girdiğimi fark ettiğim için utançtan akıyordu gözyaşlarım yanaklarımdan.

Holocaust, Nazi işkence kamplarından sağ olarak çıkabilen nadir kişilerden biri olan Dr. Edith Eva Eger’a Oprah, “Nasıl oldu da ailen de dahil olmak üzere o kadar kişi işkencelerle ölürken sen sağ kalmayı başarabildin?” diye sordu.

Annesi ve ailesiyle trende Auschwitz kampına götürülürken 16 yaşında olan Dr. Edith Eva Eger, annesinin ona sıkı sıkı sarılıp, “ her şeyini alabilirler ancak aklına koyduğun düşünceleri hiç kimsenin almaya gücü yok Eva!” cümlesi beynine öyle bir işlemiş olsa gerek ki bu cümlenin verdiği inanç ve güçle kurtulmuş oradan. Auschwitz kampında “Ölüm Meleği” diye bilinen Dr. Mengele’nin önünde dans ederken, annesinin ona söylediği cümleyi hatırlayıp düşüncelerini seçmeye karar vermiş. Gözlerini kapatarak kampta olduğunu değil Budapeşte operasında Romeo ve Juliet’e dans ettiğini hayal etmiş. Esir olan kişinin aslında kendisi değil, Dr. Mengele olduğunu düşünerek onun için dua etmeyi de ihmal etmemiş! Orada olduğu süre boyunca Edie, sahip olduğu tek şey olan düşüncelerine sahip çıkmayı ve her anın bir mucize olduğu üzerine odaklanmayı seçmiş. O, birçok insanın yapamayacağı şeyi yapmış. Korkuya kapılıp “bu böyle olmamalı” perspektifine girmeyerek zihnini kontrolü altına alıp hayatta kalmayı başardı. Sahip olmadığı şeylere odaklanarak değil, zihnine sahip çıkarak!

Eva’yı izledikten sonra masamda bana bakan kredi kartlarıma bakıp, “ bu harcamaları yapabildiğim bir limitim olduğu için teşekkür ederim” diyerek ofisimden Bodrum Marina’daki Tepecik camisine kadar yürüdüm. Simitle kuşları beslerken içimdeki duyguyu anlatmam mümkün değil. Ama şunu kesinlikle söyleyebilirim ki “böyle olmamalı” perspektifindeki duygudan çoooook iyiydi!

Eva’nın annesinin sözlerinin hafızanıza işlenmesi ümidiyle…

Çimen Sevanç ACC

Profesyonel Koç & Eğitmen

Yaşamınızda bir şeyler ters gidiyorsa bilin ki düşüncelerinizden kaynaklanıyor!

Çalışmalarımıza katılın, geleceğinizi yaratan düşüncelerinizi yenileyelim.

“Çöp Kamyonu Kanunu”

2009-03-05T04:16:00.000-08:00

“Kadın taksiye binmiş ve hava alanına gitmek istediğini söylemişti.
Sağ şeritte yol alırken siyah bir araba park ettiği yerden aniden yola, önlerine çıktı.
Şoför çarpmamak için sert şekilde frene bastı.
Taksi kaydı, ama diğer arabaya çarpmaktan kıl payı farkla kurtuldu.
Siyah arabanın sürücüsü camdan başını çıkarıp bağırmaya ve küfretmeye başladı.
Taksi şoförü ise gayet sakin ona gülümsedi ve içten bir şekilde el salladı.

Kadın bütün bu olanların şokunu yaşarken, taksi şoförünün tavrına daha da şaşırmıştı.
Sordu: "Neden böyle davrandınız? Adam neredeyse arabanızı mahvedip ikimizi de hastanelik edecekti."
Taksi şoförü gülümsemeye devam ederek: "Çöp Kamyonu Kanunu" dedi.
Kadın: "Çöp Kamyonu Kanunu mu?" diye sordu, anlamamıştı.

Şoför açıkladı:"Pek çok insan, çöp kamyonu gibidir. Her tarafta içleri çöp dolu
olarak dolaşıyorlar; kızgınlığı, öfkeyi ve hayal kırıklığını biriktiriyorlar. Ancak doldukça çöpleri bırakacak bir yere ihtiyaç duyuyorlar. Bu bazen ben, bazen de siz olabilirsiniz. Kişisel almayın. Sadece gülümseyin, onlar için iyi şeyler temenni edin ve yolunuza devam edin. Onların çöpünü alıp işyerinize, evinize veya sokaktaki diğer insanlara dağıtmayın."

Yukarıdaki hikayeyi her okuyuşumda yüzümde bir tebessüm belirir, her öfkeli insan gördüğümde ise bu hikayeyi aklıma getirmeye çalışırım. Çöp Kamyonu Kanununu hepimiz gerçekten uygulasak hayatımız ne kadar farklı olur, bir düşünsenize! Örneğin bir işlem yaptırmak için herhangi bir resmi daireye gidiyorsunuz. Temmuz ayı taksit ödemesi için yeni gittiğim vergi dairesinde uygulayabilsek mesela! Oraya her gittiğimde “Allah’ım iyi ki burada çalışmıyorum. Şükürler olsun. Hayatımdan çok memnunum.” diye aklımdan geçiriyorum. Burası sanki çöp kamyonlarının boşaltım alanı gibi!
Gerek orada çalışan, gerek işlem yaptırmak için bekleyen kişilerin çok büyük bir oranı sinirli, sabırsız, anlayışsız ve bencil. İşlem yapan görevliler bir an bile bitmek bilmeyen sıradan bıkmış bir şekilde görevlerini isteksizce yerine getirirken, bir kuyruktan başka bir kuyruğa defalarca gönderilen sabırsız ve sinirli bir şekilde bekleyen işlem yaptıranlar ise çıldırmak üzereler. Her iki taraf da çöplerini ortaya bırakıp havanın dayanılmaz hale gelmesine katkıda bulunurken, her iki taraf da kendince haklı. Bir tarafta az maaşa yoğun saatler çalışan, ancak karşılığında bir tebessüm bile almayan görevliler, ( sonuçta burası vergi dairesi insanlar para verirken gülücük dağıtamıyorlar çoğu kez!) diğer tarafta ise kısıtlı süreleri olduğu için ( son güne bırakılan ödemeler sayesinde!) sabırsız olan işlem yaptıranlar. Bu arada vergi dairesinin binlerce örnekten sadece bir tanesi olduğunu hatırlatmak isterim. Uzun lafın kısası, orada çöp burada çöp her tarafta çöp! Ne olacak halimiz deyip çöplükte kokudan bayılmadan, kendimizden başlasak işe nasıl olur?
Nasıl mı? Aynen yukarıdaki taksi şoförünün anlattığı gibi olayları ve karşımızdaki kişilerin davranışlarını kişisel olarak almaktan vazgeçerek. Onların çöplerini alıp hayatımızdaki insanlara dağıtıp etrafımızı kokutmayarak. Her bireyin insan olduğunu hatırlayarak ve küçük bir gülümsemenin dahi dünya kadar fark yaratıp mis gibi kokular yayacağını bilerek temizliğe içimizden başlamak. Sonuçta bizim içimizde o duygular kayıtlı ki ortaya çıkıyorlar. O kokuşmuş kayıtları içimizden silerek, yerlerine mis gibi kokan tertemiz kayıtlar yapmak çok mu zor dersiniz? Unutmayın beynimiz aynen bir bilgisayar gibi ona yüklenen programa göre çalışır.
Hayat her sabah pişmanlıklarla uyanmak için çok kısa, dolayısıyla size iyi veya kötü davranan tüm insanları sevin. Tertemiz kokunuzu yayarak gülümseyin onlara ki size özenip çöplerinden kurtulsunlar. Unutmayın çöp kamyonları temizlik yapmak için vardır! Niyetleri kötü değildir. Çok zor olan bu görevde onlara daha hoşgörülü olmaya şu andan itibaren başlamaya ne dersiniz?

Çöp kamyonlarının değerli yaşamınızın hiçbir anını mahvetmesine izin vermemeniz dileğiyle…
Sevgiyle kalın,

“NİYE BEN?!”

2009-03-05T04:14:00.000-08:00

Perspektifine bakış

Hayatının hiçbir safhasında “Niye ben?”diye serzenişte bulunmayan insan yoktur sanırım dünyada. Her insan arada bir bu duyguya kapılabilirken, bazı insanlar “Niye ben?” perspektifinde aynen takılmış bozuk bir plak gibi takılıp kalıveriyorlar adeta. Bu perspektif sanki büyüleyici bir yermiş gibi çakılıp
kalıyorlar burada. Bir bakalım hele ne varmış şu “Niye ben?” perspektifinde. Burayı hepimiz az çok biliriz. Pek ferah bir yer değildir. Hatta havasız, basık, rutubetli bir mekan. Nefes alabilmek gerçekten güç bu mekanda.
Buradaki duygulara bakacak olursak kadro oldukça kalabalık;
Kıskançlık, sebatsızlık, şikayet, inançsızlık, suçlama, kibir, istikrarsızlık, atalet ve daha yazmak ile bitmeyen bir çok olumsuz duygu.
Gerçekten çekim güçleri oldukça fazla!
Yapıştılar mı ayrılmak zor. Hele bir de içimizdeki sabotörümüzle bağlantı kurarlarsa vay halimize! Gel de kaç oradan kaçabilirsen!

“Niye ben” perspektifine, hayat şartları ne kadar kötü olduysa da sebat edip girmeyerek tam 9 ay 10 gün sonra(!)adeta yeniden doğmuş gibi hayata yeniden bağlanan bir dost hakkındaki hikayemi sizlere aktarmadan önce, çok severek okuduğum ve her okuyuşumda da “Niye ben’ciliğe” adeta meydan okuyan bir hikayeyi sizlerle paylaşmak istiyorum.
Brenda yamaç tırmanışı yapmak isteyen genç bir kadındı. Bir gün cesaretini toplayarak bir grup tırmanışına katıldı. Tırmanacakları yere vardıklarında,
Nerede ise duvar gibi dik, büyük ve kayalık bir yamaç çıktı karşılarına. Tüm korkularına rağmen, Brenda azimliydi. Emniyet kemerini taktı, ipi yakaladı ve kayanın dik yüzüne tırmanmaya başladı.Bir süre tırmandıktan sonra, nefes alabileceği bir oyuk buldu. Orada asılı dururken, gruptan yukarıda ipi tutan kişi dalgınlığa düşerek ipi gevşetiverdi. Aniden boşalan ip, hızla Branda’nın gözüne çarparak lensinin düşmesine neden oldu. Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı. Lens yamacın ortasında bir yerlerde kalmıştı ve Brenda artık bulanık görüyordu. Ümitsizlik içinde olan Brenda, lensini bulması için Allah'a dua edebilirdi yalnızca. Ve içten içe düşünüp dua etmeye başladı."Allah’ım! Sen şu anda buradaki tüm dağları görürsün. Bu dağlar üzerindeki her bir taşı ve yaprağı bildiğin gibi, benim lensimin yerini de biliyorsun. Onu bulmama yardım et."
Patikalardan yürüyerek aşağı indiler. Aşağı indiklerinde, tırmanmak üzere oraya doğru gelen yeni bir grup gördüler. İçlerinden biri "Aranızda lens kaybeden var mı?" diye bağırdı.Brenda'nın sonradan öğrendiğine göre, lensi bir karınca taşıyordu ve karınca yürüdükçe yavaşça kayanın üzerinde hareket edip parlayan lens kızların dikkatini çekmişti.
Eve döndüklerinde Brenda lensini nasıl bulduklarını babasına anlatacak ve bir karikatürcü olan babası da ağzıyla lens taşıyan bir karınca resmi çizerek, karıncanın üzerindeki baloncuğa bunları yazacaktı:
"Allah’ım! Bu nesneyi neden taşıdığımı bilemiyorum. Bunu yiyemem ve neredeyse taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediğin sadece bunu taşımamsa, senin için taşıyacağım..."
"Allah’ım! Bu nesneyi neden taşıdığımı bilemiyorum. Bunu yiyemem ve neredeyse taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediğin sadece bunu taşımamsa, senin için taşıyacağım..."

Bu hikaye bende her zaman inanılmaz bir olumlu etki yaratır.Hatta lensi taşıyan minik karıncanın resmini cüzdanımda taşırım hep ki, “Niye ben?!”mekanına uğramaktan kurtulayım.
Gelelim sizinle paylaşmak istediğim gerçek hikayeye.
Ülkemizi son zamanlarda oldukça fazla etkileyen işsizlikten payını alan bu dostum, bir yıla yakın bir süre işsiz kalmasına rağmen ,“Niye ben?!” diyarına uğramaktansa “Her şey olması gerektiği gibi,” mekanına uğramayı tercih etti. Oldukça başarılı ve tecrübeli bir üst düzey yönetici asistanı olan bu dostumun iş bulamayışına bir taraftan kimse inanmazken, “her şey olması gerektiği gibi,”perspektifinde kalarak uzaktan da olsa ona ve içinde bulunduğu bu sürece güvenerek destek olmaya çalıştım. Onun bu sürece olan inancını ve istikrarlı sebatını takdir etmemek mümkün değil.
“Sabreden derviş, muradına ermiş ,”misali, arkadaşım tam 9 ay 10 gün süren sancılı bir bekleyişten sonra vasıflarına pek uygun olmasa da çalışmaktan keyif alabileceği bir ortamda iş buldu. Bu sürecin süresi ne kadar ilginç, değil mi?
Dahası, bu süreç boyunca “niye ben” perspektifine girmeyerek etrafında bulunan birçok kişiye, sebatlı bekleyişi ve inancından dolayı örnek olmak ile kalmayıp hem kendinin hem de onların kişisel gelişmelerine yardımcı olmuştur.

Hikayeyle başladık hikayeyle bitirelim.Sanırım bugün şanslı gününüz.“Niye ben?!” diyarında bulunan veya oraya sık sık girip çıkan kişilere bu hikayeyle seslenmek istiyorum.

Ölümcül bir hastalığa yakalanıp ölümü bekleyen birçok Dünya Birinciliği olan tenis şampiyonuna arkadaşı dayanamayıp sorar;
“ Bu kadar hastayken, nasıl olur da Allah’a isyan etmiyorsun durumundan? Ben olsam ‘niye ben!’diye isyan ederdim!”

Arkadaşının sorusunu dinledikten kısa bir süre sonra anlamlı bir tebessümle şöyle yanıtlar arkadaşını ;
“ Allah’a ben defalarca şampiyon olduğumda ‘niye ben?’ diye sormazken şimdi sormam ayıp olmaz mı? Her şey olması gerektiği gibi. ”

Hayatınızdaki zorluklar her ne olursa olsun,yolunuzun “Niye ben?!” mekanından geçmemesi dileğiyle …..

Her şey olması gerektiği gibi…
Sevgiyle kalın,

Çimen Sevanç ACC
Profesyonel Koç &Eğitmen
www.bodrum-lifecoaching.com

Sirkteki Filler ve Özgürlük

2009-03-05T04:13:00.000-08:00

Uzun zaman önce bir yerde okuduğum ve çok ilgimi çeken bir konu geçen gün bir danışanımla yaptığım görüşmede aklıma geldi.
Konu sirkteki fillerle ilgiliydi. Hiç sirk fili gördünüz mü bilmiyorum ama bu muhteşem yaratıklar, bulundukları ortamdan kaçmalarının engellenmesi için sadece ince bir halata bağlı olmalarına rağmen, hiç kaçmaya teşebbüs etmiyorlarmış! Çok küçük yaşta doğal ortamlarından yakalanıp sirklere getirilen bu fillerin ayak bileklerine onları eğitmek ve kaçmalarını önlemek amacıyla zincir takılırmış. Bebek filler, içgüdüsel olarak özgür olmaları gerektiğini bildikleri için, bu zincirlerden kurtulup özgürlüklerine kavuşabilmek amacıyla tepinip dururlarmış. Ancak zamanla oradan kurtulacak güce sahip olmadıklarına inanıp tamamıyla vazgeçerlermiş.
Zamanla büyüyüp gelişen, yüzlerce kilo kaldırabilme gücüne sahip olan bu filler ayaklarındaki zincirlerden kurtulmanın artık imkansız olduğunu kabullendikleri için şanslarına küsüp bir daha kaçmaya teşebbüs etmezlermiş.
Düşünebiliyor musunuz? Onlarca yıl sonra, hiçbir hayvanda olmayan güce sahip olmalarına rağmen bebekken o zincire yüklemiş oldukları anlamdan dolayı kurtulmayı denemiyorlar bile! Yani, güçlerini tamamen yadırgayıp çaresizce değil zincire, ince bir halata yenik düşüyorlar!
Danışanım, karşımda oturmuş çaresizlik içinde,“kendimi zincire vurulmuş bir hayvan gibi hissediyorum” dediği anda sirk filleri geldi aklıma. Çok deneyimli ve güçlü bir karakter yapısına sahip olmasına rağmen, yıllarca önce ailesi tarafından ona yüklenilen kısıtlayıcı inançların ağına yakalanmış olan bu danışanım aynen sirkteki fillere benziyordu. Tek farkı, zaman zaman biraz uzaklaşabilse de yine bağlı olduğu yere dönmek zorunda kalmasıydı. Çünkü o, ailesinin ifadesiyle “işe yaramaz, güçsüz ve silik bir karakter” olduğu inancına kapılıp, yıllarca gücünü bu inanca teslim etmiş ve kendi etrafına bir ağ örmüştü.
Bu noktada durup bir düşünün. Sizlerin hayatında benzer bir durum var mı?
Yok mu? Bu yanıt çok çabuk çıkmışsa ağzınızdan o zaman mutlaka vardır bir hata payı!
Hmm..bir kontrol edelim bakalım.
Aşağıdaki listeye bir göz atın ve size tanıdık gelen bir şey var mı bir bakın;
…ben asla bir topluluk önünde konuşamam! ( Kim demiş? Denedin mi?)
…ben başkaları gibi yetenekli değilim.(herkes ilkokulda çizdiğim resme bakıp nasıl da gülmüştü!)
…ben ablam ve ağabeyim kadar zeki değilim( ah bu duyguyu ben yakından tanıyorum nur içinde yatsın rahmetli anneciğim)
…gençken para biriktirmezsem, yaşlanınca rahat etmem.(gençlik elden gitmiş kime ne?)
…her istediğin olmaz! (Hayal etmek mi? Bakma sen Einstein’a. Yok öyle bir şey!)
…el alem ne der sonra! (El alem yasaları çiğnenmez. Böyle gelmiş böyle gider!)
…kadınlar tek başına yaşamaz.(Öcüler yer sonra onları!)
…bu saatten sonra ne yapabilirim ki?(otur oturduğun yerde! Çürü!)
…her şey eşime bağlı.(denizci düğümü ile mi?)
…babam anemik(kansız) olduğum için hiç yorulmamam gerektiğini söyledi.(O, doktor ya her şeyi bilir!)
…sanattan kim para kazanmış ki! (Doğru dürüst iş bulamadın mı!)
Ve liste daha kendimi kaptırırsam uzar ve gider. Sanırım üç tür yanıt gelecektir yukarıdaki soruya.

1.Yanıtınız hala“ yok” ise o zaman siz zincirleri kırıp kaçanlardansınız. Bravo size! Hayatı kendiniz için doya doya yaşayan ve kimsenin kalıplarına girmeyen bir yapınız var. Devam edin!
2. Yanıtınız “evet, maalesef var” ise çok büyük bir ihtimalle hayatınızın herhangi bir alanında çok mutsuzsunuz. Kendinizi köşeye sıkışmış veya zincirlere vurulmuş gibi hissediyor ve bu durumdan kurtulmak için başkalarından harekete geçmelerini bekliyorsunuz.(Aman dikkat, bu bekleyiş biraz uzun sürebilir!)
3.Yanıtınızı, yazıyı tekrar okuyup ve iyice düşündükten sonra büyük bir farkındalıkla,“evet, var” diye verenlerdenseniz, o zaman kendinizi zincirlerden kurtarma çabası içine girdiniz bile. Tebrikler!

Sirkteki filler harika gösteriler yaparak onları izlemeye gelen insanları memnun ederler. Tek amaçları başkalarına hizmet etmektir karın tokluğuna ve mecburiyetten.
Ya siz? Sirkteki filler gibi misiniz? Hayatınızı hep başkalarına endeksli olarak mı yaşıyorsunuz? Tek amacınız onları mutlu etmek mi? Sizce gerçekten hayatınızın amacı bu olabilir mi?
Zincirsiz, sevgi dolu, özgür nice günlere.
Sevgiyle kalın,

Çimen Sevanç CPCC
Profesyonel Koç & Eğitmen
05.06.2009
BODRUM

Yarattıklarımızın ne kadar farkındayız?

2009-03-05T04:11:00.000-08:00

Arkanıza yaslanın ve şöyle bir geçmişe gidin. Belki bir ay, belki bir yıl belki de on yıl. Hafızanızı şöyle bir yoklayın bakalım aşağıdaki durumlara benzer yaşadığınız durum veya durumlar oldu mu?
… pek sevmediğiniz birisiyle yapmak zorunda kaldığınız bir konuşma.
… pek sevmediğiniz birisiyle mecburen geçirmek zorunda kaldığınız bir gün veya birkaç saat.
… birisiyle sizi anlamayacağı duygusuyla yine de bile bile yaptığınız bir konuşma.
… korktuğunuz bir düşüncenizin başınıza geldiği bir an.
… bir sevdiğinizin sizi beklemediğiniz bir tarzda kırdığı bir an.
… birisinden bir beklenti içinde olduğunuz bir an(size teşekkür etmesi vs gibi)

Bu anlardan birine gidin ve o esnada yaşadığınız duyguları hatırlayın. Sadece kendinizin değil karşınızdaki kişinin sizde bıraktığı duyguları da hatırlayın. Muhtemelen o duyguların içinde korku, kızgınlık, kendini ifade edememe, hayal kırıklığı, güvensizlik, sıkıntı, “öff.. bir an bitse de kurtulsam!” hissi ve daha birçok olumsuz duygu vardır.
Sanırım birçoğumuz bu sevimsiz duyguları oldukça yakından tanıyoruz. Onlarla ne kadar yakın ilişki içinde olursak yukarıdaki olayları da hayatımızda bir o kadar hızlı bir şekilde yaratmış oluruz.
Sizlere son günlerde yaşanmış çok basit birkaç örnek vererek bu yaratma gücümüzün ne kadar güçlü olduğuna dikkatinizi çekmek istiyorum.
İlk örneği yakın bir geçmişte birebir yaşadığım bir olaydan vermek istiyorum.
Çok sevdiğim iki kardeş. Birbirinden sadece fiziksel olarak değil, duygusal olarak da çok farklı olan iki kardeş. Kardeşlerden biri diğerine oldukça kızgın çünkü ona yaptıkları için hiçbir zaman teşekkür etmiyor. Her ne kadar teşekkür kelimesini ondan beklese de yoğun bir inançla bir tarafı hayal kırıklığına uğramamak için “o asla böyle bir şey yapmaz” düşüncesini savunmakta.
Bu kişinin bana birçok kez teşekkür ettiğini deneyimleyen birisi olarak bu tanıdığıma “Neden kardeşine teşekkür etmediğini sormuyorsun? Benim onunla böyle bir deneyimim olmadı.Her zaman teşekkür ediyor. ” diye sorduğumda yanıt olarak bana “Çünkü o öyledir değişmez ve sanırım vereceği yanıt beni hayal kırıklığına uğratır diye korkuyorum ,” oldu.
Mesleğimin verdiği meraktan olsa gerek ertesi gün kardeşiyle konuşurken bu konuyu açık açık sordum. “Ağabeyine teşekkür etmeme nedenini çok merak ediyorum. Sen başkalarına teşekkür ederken, o’na neden etmiyorsun?” Muzip bir bakışla gelen yanıt ise “Çünkü o benden böyle bir şey beklemiyor. Biliyor teşekkür etmediğimi veya etmeyeceğimi,”oluyor.
İşte bu basit örnek yaratma gücümüzün ne kadar güçlü olduğunu ve karşımızdaki kişilerin olumsuz davranışlarındaki katkı payımızın ne kadar olduğunun somut bir örneği. Ağabeyin kardeşine olan duyguları ümitsizlik, inançsızlık ve korku doluyken kardeşin ona teşekkür etmemesi doğal değil mi?
Bu durumu yaratan kim? Ağabey mi, kardeş mi? Karşı taraf mı, biz miyiz?
Bu yazıyı yazmama neden olan ikinci örneği okuduktan sonra bu soruyu tekrar yönelteceğim size.
Bugün sabah bir danışanım beni üzgün bir sesle arayarak çok kötü bir şey olduğunu ve bir aile bireyinin ona çok kötü bir davranışta bulunduğu için yıkıldığını dile getirdi. O, olayı detaylarıyla anlatma çabası içindeyken onun sözünü keserek şu soruyu yönelttim;
“ Bu kişinin bu davranışta bulunması için sen nasıl bir katkıda bulundun?”
Telefonda bir an büyük bir sessizlik oldu. “Nasıl yani?” sorusuyla sessizlik bozuldu.
“Yani bu davranışı karşı tarafın yapabilecek potansiyeli olduğu korkusunu, endişesini hiç olay olana kadar duydun mu?”
Yanıt açık ve netti.“Ooo, sürekli!”
Tekrar bir sessizlik oldu ve önceden yaptığımız çalışmaları hatırlayarak büyük bir farkındalıkla;
“Eyvah, bunu ben yarattım!”dedi.

Evet, şimdi tekrar yöneltiyorum size az önceki sorumu.
Bu durumları yaratan kim? Karşı taraf mı, biz miyiz?
Karşı taraf diye yanıtlayanlar bundan sonraki bölümü okumalarına gerek yok.
Biziz ya da biz olabiliriz diye yanıtlayanlar ise okumaya devam edebilirler.
Peki, içinde bulunduğumuz korku, endişe, inançsızlık ve çaresizlik mekanından yarattığımız bu olumsuz düşüncelerimizi karşı tarafa aktardığımızı nasıl fark edebiliriz ve durumu nasıl kurtarabiliriz?
Bunu yapabilmek % 100 mümkün ancak, temel şartı inanmak.
“Bu olayı karşı tarafın bana yapmasında benim katkı payım ne?”diyerek başlamak gerek işe.
Teşhisi koyduktan sonra Ho’oponopono tekniğini kullanmak bir sonraki adım.
Hawaii yerlilerinin yüzlerce yıl önce kullandıkları bir yöntem olan bu tekniği merak edenler Joe Vitali’nin yazdığı Zero Limit adlı kitabını alarak okuyabilirler.

Bu teknik ilk başta çok basit görünse de arka arkaya söylenmesi gereken ve inanılmaz gücü olan dört cümleden ibarettir.
Bunlar sırasıyla;
1.Seni seviyorum ve olduğun gibi kabul ediyorum.
2.Özür dilerim.(Bazen büyük resmi görmeyerek olanlara anlam veremiyor ve seni yargılıyorum)
3.Beni affet.
4.Teşekkür ederim.
İkinci örnekteki danışanıma, “Eyvah bunu ben yarattım!” farkındalığına vardıktan sonra, ne kadar kızgın olursa olsun bu dört cümleyi onu kıran aile ferdini düşünerek arka arkaya içten bir şekilde defalarca söylemesini söyledim. Aradan dört saat geçtikten sonra danışanımdan gelen mesaj şu idi;
“Bu dörtlü inanılmaz güçlü bir enerjiye sahip. Az önce o kişi beni aradı ve özür diledi,”dedi.
Hiç şaşırmadım desem?
Birinci örnekteki kardeşlere gelince, olumlu sonucu sanırım size çok yakın bir zamanda ileteceğim!
Yazıma son verirken, sizden hayatınızda kabullenmekte zorlandığınız bir kişiyi düşünerek bu dörtlüyü uygulamanızı öneriyorum. Ne de olmasa siz yukarıda sormuş olduğum soruya olayları yaratan biziz diyenlerdensiniz. Değil mi? Çünkü diğerleri o noktadan sonra okumayı bırakmış olmaları lazımdı! Sonucu ne mi olacak? Sizce?
Hayatınızı olumlu düşünceler yaratarak karşınızdaki kişiler üzerinde yarattığınız etkinin farkındalığıyla sürdürmeniz dileği ile, sevgiyle kalın…